بررسی نگرش، میزان علاقه و دانش فارسی‌آموزان خارجی از عناصر فرهنگی زبان فارسی و ایران

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 استادیار مرکز آموزش زبان فارسی، دانشگاه بین‌المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران.

2 مدرس مدعو مرکز آموزش زبان فارسی، دانشگاه بین‌المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران.

10.48310/rpllp.2026.23480.1359

چکیده

پیشینه و اهداف: بین فرهنگ و زبان رابطه‌ای تنگاتنگ و دوسویه وجود دارد. در رویکردهای نوین آموزش زبان، آموزش عوامل فرهنگی لحاظ می‌شود؛ و زبان‌آموزان به سوی کسب توانش فرهنگی/بینافرهنگی هدایت می‌شوند. روش‌ها: این پژوهش یک مطالعه کمیِ توصیفی-پیمایشی است که به شیوه میدانی و به وسیله یک پرسش‌نامه محقق‌ساخته، انجام شده است که نگرش، میزان علاقه و شناخت 58 فارسی‌آموز از عناصر فرهنگی مورد بررسی را می‌سنجد. داده‌های جمع‌آوری شده توسط نرم‌افزار SPSS26 بررسی و روایی و پایایی پرسش‌نامه تایید شد. برای واکاوی داده‌ها از آزمون‌های تی تک نمونه‌ای، تی زوجی، فریدمن و مدل لیب‌کوال استفاده شد. یافته‌ها: بررسی‌ها بیانگر این است که آزمودنی‌ها نسبت به یادگیری عناصر فرهنگی نگرش مثبت دارند و آن را در تضاد با فرهنگ بومی خود نمی‌دانند. آنها به میزان معنی‌داری به شاخص‌های فرهنگی علاقه دارند؛ اما تنها نسبت به شاخص آداب و رسوم دارای شناخت هستند. اختلاف میانگین شکاف بین سطح علاقه و سطح دانش زبان‌آموزان مثبت می‌باشد که به معنی تمایل به دانستن بیشتر می‌باشد. 3 شاخص " توریسم و گردشگری"، " آداب و رسوم" و " هنر: معماری" در رتبه‌های اول تا سوم از نظر میزان علاقه قرار دارند. نتیجه‌گیری: بدون آموزش مسائل فرهنگی، آموزش زبان ناکارآمد است. نتایج نشان می‌دهد که این زبان‌آموزان اهمیت زیادی برای فرهنگ زبان فارسی قائل هستند. هرچه میزان آشنایی آن‌ها با یک عنصر فرهنگی بیشتر است، علاقه آنها نیز به یادگیری ان عامل بیشتر می‌باشد. آگاهی از علاقه‌مندی و شناخت زبان‌آموزان از عناصر فرهنگی در تدوین اقدامات آموزشی و محتوای درسی بسیار سودمند خواهد بود/

کلیدواژه‌ها

موضوعات

فایل ها

هم رسانی

ارجاع به این مقاله

آمار